Czy według Nowego Testamentu istnieli prorocy chrześcijańscy?
Data publikacji: piątek, 06-02-2026 Autor: ks. dr hab. Marek Karczewski, prof. UWM Kategoria: Wydział Teologii UWM
Projekt "Q&A Wydziału Teologii UWM" to inicjatywa, w której pracownicy naukowi odpowiadają na aktualne i nurtujące pytania dotyczące spraw religijnych, społecznych oraz egzystencjalnych. Celem projektu jest dostarczanie przemyślanych i pogłębionych odpowiedzi na ważne pytania, pokazując jednocześnie, że nauki teologiczne mają istotny głos w dzisiejszym świecie.
Czy według Nowego Testamentu istnieli prorocy chrześcijańscy?
Odpowiedź
(ks. dr hab. Marek Karczewski, prof. UWM)
W pierwotnym chrześcijaństwie działali prorocy-chrześcijanie. Jednak biblijny obraz proroctwa chrześcijańskiego jest niejednolity. Prorok chrześcijański nawiązuje do modelu proroka ze Starego Testamentu. Prorok jest powołany przez Boga. Jego przepowiadanie dotyczy głównie aktualnej sytuacji Kościoła. W niektórych przypadkach proroctwo może dotyczyć przyszłości.
W Dziele Łukaszowym występują różne typy prorokowania: działalność tzw. proroków wędrownych (np. Agabos); prorokowanie przy okazji działalności apostolskiej lub ewangelizacyjnej (dodatkowy dar), prorokowanie nie do końca zdefiniowane jak np. córek diakona Filipa lub prorokowanie ochrzczonych w Efezie dawnych uczniów Jana Chrzciciela (mówili językami i prorokowali). W Listach Św. Pawła dominują dwa rodzaje prorokowania: wypełnianie urzędu prorockiego oraz prorokowania na zasadzie charyzmatu objawiającego się w czasie zgromadzenia modlitewnego (1 Kor 12-14).
Wg św. Pawła prorokowanie jest bardziej cenne od mówienia obcymi językami. Powinno być jednak potwierdzane przez wspólnotę. W Pismach Janowych prorokowanie jest włączone kontekst pneumatologiczny, czyli nauczania o Duchu Świętym, który jest Parakletem i Duchem Prawdy. Zatem prorok chrześcijański nie może wykraczać poza prawdę objawioną przez Jezusa Chrystusa.
Wyjątkowym chrześcijańskim dziełem prorockim jest Apokalipsa Św. Jana. W ciągu wieków jej treść często była poddawana nadinterpretacji. Jest to jednak księga typowo prorocka, choć jednocześnie apokaliptyczna. Prorok, autor Apokalipsy działa w dwóch kierunkach: zapowiada wydarzenia z końca czasów oraz odnosi się do teraźniejszości pierwotnego Kościoła. Używa przede wszystkim wyjątkowego systemu symboli. W opinii wielu egzegetów symbole zachowują nadal swoją aktualności teologiczną i potencjał pozytywny w kontekście konfliktu struktur zła z Królestwem Bożym.
Szerzej na ten temat:
Prorok Agabos w Dziejach Apostolskich
